Οι βυθισμένες γαλέρες της ιταλικής ηγεμονίας

Την αυτοκρατορία της Μίλαν που όμοια της η Ιταλία είχε δει άλλες δύο φορές μόνο, πολύ μακριά στο παρελθόν (Γιουβέντους 1930-35 και Τορίνο 1943-47), ακολούθησε η ηγεμονία της Γιουβέντους. Μετά τα χρόνια του Πλατινί και του Μπόνιεκ η Γιουβέντους πέρασε την χειρότερη περίοδο στην ιστορία της- τα χρόνια από το 1987 ως το ’94.

Τώρα όμως είχε στον πάγκο τον “Πωλ Νιούμαν” του ιταλικού ποδοσφαίρου, τον Μαρτσέλο Λίπι ο οποίος ανάστησε την δημοφιλέστερη ιταλική ομάδα με αρχηγέτες τον νεόκοπο γαλλοαλγερινό από την Μπορντό που αργότερα θα γινόταν ο καλύτερος παίχτης στον κόσμο, τον τρομερό Ζινεντίν Ζιντάν, τον ποδοσφαιριστή ποιητή, καθώς και το νέο μεγάλο ίνδαλμα του ιταλικού ποδοσφαίρου και των πάντα διψασμένων ιταλίδων, τον «Μεγαλέξανδρο» του ιταλικού ποδοσφαίρου, τον Αλεσσάντρο Ντελ Πιέρο. Tον προικισμένο ψηλό από την Κροατία Άλεν Μπόκσιτς παίχτη που είχε την φήμη χασογκόλη, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήθελε να βάζει εύκολα γκολ και γι’ αυτό τον λόγο τα περισσότερα από τα παστέλια που πέταγε ήταν εξαιρετικά. Μαζί με τους παιχταράδες αυτούς ο βάσκος σούπερμαν μέσος για όλες πραγματικά τις δουλειές Ντιντιέ Ντεσάμπ, ο άνθρωπος που από το 1990 με την Μαρσέιγ και μετά έχει βαρεθεί να σηκώνει κύπελλα αφού παντού και απολύτως φυσιολογικά τον είχαν αρχηγό (Μαρσέιγ, Γιουβέντους, Εθνική Γαλλίας). Επιπλέον στην άμυνα είχε τον εκπληκτικό Τοριτσέλλι, ένα αμάγαλμα ιδανικού ιταλού αμυντικού που ένας τραυματισμός λίγα χρόνια μετά του κατέστρεψε την καριέρα, τον Φερράρα στο κέντρο της άμυνας και τον τερματοφύλακα Περούτσι, ξέρω εφτά, παίζω για εφτά…

Ο Λίπι, capitano της γαλέρας με πρωτοπαλίκαρα τους Ζιντάν, Ντελ Πιέρο κούρσεψε την Ευρώπη, την κατέκτησε το 1996 κερδίζοντας τα εναπομείναντα Crazy Babies του Άγιαξ έστω και στα πέναλτι και ξεχύθηκε το 1996-97 να τα πάρει όλα. Στην Ευρώπη δεν υπήρχε δεύτερος, όλοι υποκλίνονταν στην ακμαιότατη ηγεμόνισσα που κορόιδευε τα πριγκιπόπουλα ανά την Ευρώπη, τα φλέρταρε, τα χόρευε και στο τέλος τα άφηνε δεμένα στο κρεβάτι, που κάποια στιγμή ανέβηκε στο άντρο της- έστω και ξεπεσμένης- αυτοκράτειρας μέσα στο Σαν Σίρο και της έβαλε έξι (!!!) υποχρεώνοντας την Μίλαν στην εφιαλτικότερη βραδιά της ιστορίας της, που, που, που… Η Γιούβε του capitano Λίπι έπαιζε μπαλάρα, καμία σχέση με την κακογαμημένη Vecchia Signora του Τραπατόνι που το 1977-87 είχε παιχταράδες σαν τον Πλατινί και τον Μπόνιεκ με τον Ζαβάροφ και έπαιζε αμυντικά.

Η ηγεμονία έφτασε στην τελική ναυμαχία με την ζόρικη Ντόρτμουντ του Ότμαρ Χίτζφελντ, του γερμανού στρατηγού- ή μάλλον ναυάρχου που προσπαθούσε και είχε καταφέρει στην Γερμανία να σπάσει το μονοπώλιο της Μπάγερν από το ’94 και μετά. Σε αντίθεση με την ηγεμόνισσα, οι γερμανοί είχαν περάσει από χίλια κύματα για να φτάσουν στον τελικό, ο οποίος γινόταν σε γερμανικά ύδατα, αλλά και σχετικά κοντά στην Ιταλία, στο Μόναχο. Κανείς δεν έδινε τύχη στην Ντόρτμουντ. Λογικό, η Γιούβε σάρωνε τα πάντα στο διάβα της.

Όμως η Ντόρτμουντ είχε τον καλύτερο κεφαλοσφαιριστή της δεκαετίας, τον Καρλ Χάιντς Ρίντλε, ο οποίος αφού σκότωσε από κοντά τον Περούτσι στο 29’ με σουτ, σήκωσε και το κεφάλι του μετά από πέντε λεπτά, 2-0 στο 34’ ο Ρίντλε πήγε στο σημαιάκι του κόρνερ και στάθηκε μεγαλοπρεπώς, σαν άλλος conquistador. Η ηγεμονία έτρεχε και δεν προλάβαινε, αλλά έδειξε φοβερό χαρακτήρα. Έπαιξε μπαλάρα, βάρεσε κανονιές σπουδαίες, η Ντόρτμουντ έκανε κι αυτή ότι μπορούσε, μοιραία βέβαια σε δεύτερο ρόλο, στα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου ο Ντελ Πιέρο έβαλε γκολ με ένα απίστευτης έμπνευσης τακουνάκι, το δεύτερο σε τελικό μετά το ιστορικό του αλγερινού Μαντζέρ της Πόρτο το ’87, οι γερμανοί στριμωχνόταν όλο και πιο πίσω, ο Πάουλο Σόουζα που είχε πάει το καλοκαίρι από την Γιούβε στην Ντόρτμουντ ήταν μόνος του ένα κέντρο, ο μεγάλος Μέλερ προσπαθούσε σαν λιοντάρι, όλη η Ντόρτμουντ και ιδίως η άμυνά της με Ζάμερ και Κόλερ έτσι έμοιαζαν. O Ματίας Ζάμερ ήταν ένα καταπληκτικό λίμπερο σκούπα που δεν άφηνε μύγα να περάσει και κατήυθηνε την άμυνά του μαεστρικά. Μαζί με τον Ουλφ Κίρστεν, κείνο το θωρηκτό που είχε μπροστα η Λεβερκούζεν και δεν το σταμάταγαν ούτε δέκα στρατοί ήταν οι δύο πρώτοι ανατολικοί που έγιναν ευρέως αποδεκτοί και στην εθνική ομάδα. Ο Γιούργκεν Κόλερ ήταν ένας από του καλύτερους κεντρικούς αμυντικούς της δεκαετίας και τελικά και ένας από τους καλύτερους όλων των εποχών. Ταχύτητα, δύναμη, εμπειρία, σωστές πάσες προς τα μπρος. Απλά πράγματα. Παιχτάρα… Ήταν και πρώην παίχτης της Γιούβε, όπως και το δεκάρι της Ντόρτμουντ ο Μέλερ (καλός παίχτης), όπως και ο Πάουλο Σόουζα. Η Γιούβε ήταν θέμα χρόνου να βάλει και το δεύτερο, αλλά ο Ότμαρ Χίτζφελντ έριξε στο παιχνίδι τον μικρό Λαρς Ρίκεν μπας και απασχολήσει λίγο την άμυνα της Γιουβέντους με τρεχαλητό. Άξαφνα καμιά εικοσαριά λεπτά πριν το τέλος ο Μίλλερ βρήκε τον Ρίκεν που σαν έμβολο έφυγε μπροστά και στην πρώτη του επαφή με την μπάλα πλάσαρε από μακριά τον Περούτσι.

Ένα υπέροχο ψηλοκρεμαστό σουτ, 3-1, τα πόδια της ηγεμόνισσας κόπηκαν οριστικά, οι γαλέρες της είχαν βυθιστεί από την βολή ενός 20χρονου. Η Γιούβε ήταν η καλύτερη ομάδα της περιόδου με μεγάλη διαφορά όπως και ο τελικός ο καλύτερος εδώ και πολλά χρόνια. Ήταν μάλλον αδικία που δεν το πήρε αλλά κάπως έτσι χτίζονται οι χαρακτήρες…