Με μια βαθιά τζούρα καπνού, αλκοόλ και μπάλας…

Τα Euro δεν έχουν mariachi να ξεχνιώνται με τις κιθάρες κάτω από τα δέντρα ξεσκίζοντας τις χορδές της κλασσικής, δεν έχουν gaucho να κόβουν τα κεφάλια των βουβαλιών στις απέραντες πεδιάδες της Παταγονίας με το πέταγμα του λάσου από τα 500 μέτρα, δεν έχουν τους παπαγάλους να τραγουδάνε ποιήματα στην καθισιά τους. Κοινώς λείπει η ποδοσφαιρογεννήτρα Αμέρικα Λατίνα, αλλά ας είναι.

Όπως όλα τα Euro μετά το ’96, έτσι και το 2008 ήταν εξαιρετικό. Επιπλέον σε αντίθεση με τις περισσότερες τελευταίες μεγάλες διοργανώσεις, ξεπετάχτηκαν πολλοί παίκτες σχετικά άγνωστοι στον πολύ κόσμο , πράγμα που δεν συνηθιζόταν. Οι μεγάλοι παίκτες εδώ και χρόνια ξεπετάγονται από τους συλλόγους.

Συμπερασματικά ήταν μια νίκη του θεάματος μέσα στον κόσμο των δεκαθλητών, αφού η πιο τεχνική ομάδα πήρε το Κύπελλο σπίτι της. Θα θυμόμαστε εκτός της conga Ισπανίας, την Ρωσία που επιτέλους δικαιολόγησε την βότκα και την φαντασία που αυτή προσφέρει, τους Κροάτες που θύμισαν κάτι από τον γιουγκοσλαβικό τσογλανισμό, την Τουρκία που πάλευε με δίκαιους και αδίκους…Αλλά και την Ελβετία που προσπάθησε να ξεγελάσει την μοίρα της, την Γερμανία που το έκανε, την Πορτογαλία που είχε την τεχνική ενός Al di Meola αλλά κανένας τελικά δεν χειροκρότησε…

Καλύτερη Εντεκάδα:

Θα παίξω το ισπανικό κλασσικό dople pivote, το επιθετικό 4-4-2 δηλαδή, με δύο σέντερ χαφ και δύο ακροβολισμένους χαφ στα άκρα. Και φυσικά με δύο επιθετικούς. Είναι το πλέον μοντέρνο και θεαματικό επιθετικό σύστημα, ρωτήστε και όσους αντιμετωπίζουν τους ισπανικούς συλλόγους να σας πουν. Πιθανότατα με αυτό το σύστημα να μην έπαιρνα το Euro, αλλά θα κέρδιζα πολλά χειροκροτήματα (ή μούντζες). Μερικοί ίσως σας εκπλήξουν…

Με δυσκόλεψαν πολύ οι αμυντικοί, και ιδιαίτερα τα σέντερ-μπακ με εξαίρεση τον Πουγιόλ. Δεν ήταν τουρνουά της άμυνας ευτυχώς. Δίπλα στον Πουγιόλ βάλτε όποιον θέλετε από αυτούς που γράφω.

Τέρμα: Μπόρουτς (Πολωνία)-κράτησε το σαθρό πολωνικό σύνολο ολομόναχος, ακόμα και στο ματς με την Αυστρία.

Ο Μπουφόν ήταν καλύτερος από τους υπόλοιπους συμπαίκτες του, όπως και ο

Φαν Ντε Σαρ στην Ολλανδία,

ενώ ο Κασίγιας ήταν εξαιρετικός τις λίγες φορές που χρειάστηκε.

Δεξί μπακ: Ζιρκόφ (Ρωσία)-καταπληκτικός, πιθανόν ο παίκτης του τουρνουά. Σταθερός πίσω, ταχύς, γεμάτος εμπνεύσεις μπροστά.

Άρεσε και ο Ποσίγκουα από Πορτογαλία, αλλά τι να το κάνεις.

Ο Ράμος (Ισπανία) έπαιξε στο γνωστό του υψηλό επίπεδο, αν και καλύτερος μπροστά παρά πίσω.

Αριστερό μπακ: Ανιούκοφ (Ρωσία)-απέδειξε ότι είναι μέσα στην πρώτη εξάδα-εφτάδα παγκοσμίως στην θέση του.

Στον πρώτο γύρο ο χεβιμέταλλος αρχηγός της Ελβετίας Μανίν, μόνο και μόνο για τον τσαμπουκά και την θέλησή του…Είναι αυτό που λέμε anticipation 20…

Σέντερ μπακ (1): Πουγιόλ (Ισπανία)-προερχόμενος από μία κακή χρονιά, έκανε ένα καταπληκτικό τουρνουά. Ο κλασσικός γρήγορος ψυχωμένος αμυντικός ήταν το πλέον στιβαρό μέλος μιας στιβαρής ισπανικής άμυνας. Δεν το περίμενα…

Ο Χάνσον (Σ0υηδία) προσπαθούσε να κόψει για όλους, αλλά επί της ουσίας είναι ο μόνος μεγάλος Σουηδός αμυντικός που έχει απομείνει.

Άρεσε και ο Τάμας (Ρουμανία).

Σέντερ μπακ (2): Ο Ρόμπερτ Κόβατς (Κροατία)-τα πήγαινε πολύ καλά μέχρι την μοιραία συνάντησή του με τους Τούρκους στην Βιέννη.

Ο Σερβέτ (Τουρκία) δεν είναι παρά ένας Καλλιτζάκης της εποχής μας, αλλά τα έδωσε όλα.

Έλαμψε ο Πέπε (Πορτογαλία) όταν όμως τα πράγματα πηγαίνανε πρίμα για τους Λουζιτανούς.

Αμυντικό χαφ: Σένα (Ισπανία)-σούπερ ο Βραζιλιάνος, ο MVP του τουρνουά κατά την γνώμη μου. Έδενε την άμυνα με την μεσαία γραμμή, δεν άφηνε να περάσει ούτε κουνούπι, έτρωγε τα χιλιόμετρα και έστρωνε σωστά την μπάλα προς τα μπροστά. Χαρακτήρισε πιστεύω όλη την αλλαγή φιλοσοφίας των Ισπανών.

Εξαιρετικός και ο Χιτσλμπέργκερ (Γερμανία) αλλά και ο

Σέμακ (Ρωσία), που δεν τον περνάγανε ούτε δέκα στρατοί, ειδικά τα βράδια με Σουηδία και Ολλανδία.

Δεξί χαφ: Ο Τουρά Αρντά (Τουρκία) ήταν αποκάλυψη πραγματική. Ό,τι έκανε του έβγαινε, πάσαρε, σκόραρε, άνοιγε άμυνες, μέχρι και μάρκαρε, ενώ έβγαινε και αριστερά. Θα συνεχίσει έτσι?

Στον πρώτο γύρο ο Σιονκό (Τσεχία) ήταν όλη η ομάδα μόνος του.

Ο Σρνα (Κροατία) ήταν σε μεγάλα κέφια και αν όλοι οι Κροάτες ήταν στην φόρμα του, η Χρβάτσκα θα πήγαινε τελικό.

Αριστερό χαφ: Ο Τσάβι (Ισπανία) ήταν όλα τα λεφτά. Τον βάζω εξ ανάγκης εδώ, αφού αυτό το τρομερό πολυεργαλείο μπορεί να παίξει παντού. Η UEFA τον έβγαλε mvp του τουρνουά. Αν δεν θεωρούσα τον Σένα, θα θεωρούσα αυτόν.

Σέντερ χαφ: Αρσάβιν (Ρωσία)-μυθική η εμφάνισή του στο ματς με τους Ολλανδούς, καταπληκτικός με Σουηδία. Ο παίκτης που τάραξε την Ευρώπη φέτος με την Ζενίτ, τάραξε και το Euro, χαράζοντας μια για πάντα την μορφή του στην ιστορία της διοργάνωσης. Δυστυχώς οι Ισπανοί στον ημιτελικό τον εξαφάνισαν.

Λούκα Μόντριτς (Κροατία)-μα τι ωραίο στυλ, βεβαίως, βεβαίως…Φοβερός πασέρ, εξαίρετος τεχνίτης, με πονηριά και τσαγανό, κοψιά παλιού Γιουγκοσλάβου.

Ο Γουέσλι Σνάιντερ (Ολλανδία)-στον πρώτο γύρο φαινόταν να έχει όλα τα φόντα να πάρει από το χέρι τους οράνιε και να τους πάει μακριά.

Ο Φάμπρεγκας (Ισπανία) ήταν εξαιρετικός.

Φορ (1): Ε ναι, Νταβίντ Βίγια (Ισπανία)-τα χει σχεδόν όλα. Τεχνική, ταχύτητα, τρομερά μπασίματα, αίσθηση του γκολ, τσαγανό και εξυπνάδα.

Στον πρώτο γύρο ο Ιμπραήμοβιτς (Σουηδία) ήταν όλα τα λεφτά για την ομάδα του.

Φορ (2): Φερνάντο Τόρρες (Ισπανία)- έκανε εξαιρετικό τουρνουά κι ας μην σκόραρε πολύ, και πάνω απ’ όλα ένα εκπληκτικό τελικό.

Ο Σεμίχ Σεντούρκ (Τουρκία) ήταν ο άνθρωπος που βρισκόταν στην κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή.

Κόουτς: Γκους Χίντινγκ (Ρωσία)-έκανε την Ρωσία ομάδα για πρώτη φορά στην μετά-ΕΣΣΔ εποχή και αυτό ήταν πολύ δύσκολο.

Λουίς Αραγονιές (Ισπανία)-αφού την πάταγε τόσα χρόνια έμαθε και κατέβασε μια υπομονετική Ισπανία, η οποία εν τέλει έλαμψε και πήρε το τρόπαιο, δυσκολευόμενη ουσιαστικά μόνο σε ένα ματς (προημιτελικός με Ιταλία).

Μορφές:

Ο χασογκόλης Ρώσος Παβλιουτσένκο, που είχε καταπληκτική κίνηση, καλά σουτ, εξαιρετική για το ύψος του τεχνική, αλλά δεν μπορούσε να βάλει γκολ με τίποτα. Ποσοστό επιτυχίας 1 στις 10 ευκαιρίες περίπου.

Ο αρχηγός της Ελβετίας αριστερός μπακ Μανίν, που έβριζε, φώναζε, κλώτσαγε, κουτούλαγε αντιπάλους και δικούς του, μέσα στα νεύρα…Άρχοντας.

Ο 39χρονος Ίβιτσα Βάστιτς, ο επί σχεδόν μια 15ετία καλύτερος παίκτης του αυστριακού πρωταθλήματος: σε τέτοια ηλικία, δεν μπορούσε παρά να μπαίνει αλλαγή, και όταν αυτό γινόταν, έδειχνε ότι είναι ο μοναδικός Αυστριακός (Κροάτης δλδ) που ξέρει το τόπι στην χώρα.

Ο χαρντροκάς Σλάβεν Μπίλιτς, προπονητής της Κροατίας, που το στυλ του στο κοουτσάρισμα, έμοιαζε με αυτό προπονητή μπάσκετ. Φόραγε σκουλαρίκι και είχε σπασμένα νεύρα γιατί οι γραβατάκηδες της Ουέφα, απαγορεύουν το κάπνισμα στους πάγκους.

Ο γραφικός Φατίχ Τερίμ, προπονητής της Τουρκίας, με απίστευτες δηλώσεις του στυλ «θα κερδίσουμε την Γερμανία ακόμα και μέσα σε φέρετρα» ή «ο ήλιος λάμπει περισσότερο με την Τουρκία στα ημιτελικά!»

Η Γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ, που χαιρόταν ακόμα και όταν η Γερμανία έτρωγε γκολ. Θα ήταν στην λογική «κερδίζει το ποδόσφαιρο».

Ο Όττο Ρεχάγκελ, που οι Γερμανοί δημοσιογράφοι είχαν στήσει στην γωνία, με αποτέλεσμα κάθε συνέντευξη τύπου του να μοιάζει με πόλεμο.

Ο Ραϊμόν Ντομενέκ, προπονητής στην εθνική Γαλλίας, που έπρεπε να είναι προπονητής ομάδας 3^ης εθνικής κατηγορίας. Τι μέσο έχει ο τύπος? Ρε μπας και το γαλλικό δημόσιο μοιάζει με το ελληνικό?

Το χειρότερο κοινό που έχουμε δει ποτέ σε τέτοιο επίπεδο: τους Ελβετούς με συνθήματα του τύπου “defence-defence” και τους Αυστριακούς να τραγουδούν τον εθνικό τους ύμνο με την βοήθεια karaoke. Οι φιλοξενούμενοι οπαδοί στην Ελβετία χάλαγαν την νεκροταφειακή ησυχία που επικρατεί στην χώρα και οι ντόπιοι έπαιρναν τηλέφωνο στην αστυνομία για να διαλύσει τους…συγκεντρωμένους οπαδούς των ομάδων. Όλα έπρεπε στις 11 το βράδυ να έχουν κλείσει. Για ύπνο να πάμε στις επιχειρήσεις μας το πρωί.

Και τέλος και πάνω απ’ όλα οι little fighters που καταλαβαίνουν ότι η μπάλα είναι κάτι τόσο το εξαιρετικά ασήμαντο που όμως μας δίνει τόση μα τόση διασκέδαση και που κάνατε τον κόπο να βλέπετε το Πανευρωπαϊκό αυτό μαζί με το Golazo…