Καρφωμένοι στο τερέν…(μια για πάντα!)

Εισαγωγή: Αραβούργημα (τουλάχιστον):

Ακούω τσίτα Deep Purple και πίνω μια τσικουδιά γουλιά και συχώριο. Οι Deep Purple, όντας τεράστια ονόματα στην μουσική σκηνή της δεκαετίας του ’70, άφησαν την Αγγλία και εγκαταστάθηκαν στην Δυτική Γερμανία…Οι κακές γλώσσες λένε ότι το έκαναν για φορολογικούς λόγους. Όπως και να χει εμένα μου θυμίζουν τον Γκίντερ Νέτσερ. Την εποχή που οι Purple έβγαζαν τον έναν ύμνο μετά τον άλλον, μεγαλουργούσε για τα καλά και το δυτικογερμανικό ποδόσφαιρο. Όχι όπως τώρα που οι Γερμανοί έχουν να δουν καμπύλη σε μπαλιά από την εποχή του αυθάδη Στέφαν Έφφενμπεργκ και του καρατσόγλανου Μάριο Μπάσλερ… Οι Purple έχουν βεβαίως μεγαλύτερη φαντασία από την Δυτική Γερμανία του ’70, αυτό δα έλειπε. Αλλά οι Purple είχαν μια στιβαρότητα, που τουλάχιστον στην πρώτη πενταετία της δεκαετίας του ’70 δεν είχε κανείς. Οι Led Zeppelin θα ήταν η Ολλανδία…Όσοι δεν ξέρετε την εθνική Ολλανδίας του ’70, να ξέρετε ότι είναι ο λόγος που φτιάχτηκε το Youtube. Όσοι δεν ξέρετε τους Led Zeppelin ανεβαίνετε τρομερά στην λίστα της αντιπάθειάς του Golazo, αλλά –το κυριότερο- εσείς χάνετε τον κόσμο της αιώνιας εφηβείας.

Προχωρώντας το αστείο, πιθανότατα οι γλυκύτατοι Fleetwood Mac να ήταν το εξωπραγματικώς τεχνικά τότε Περού, οι σπορτίφ Status Quo η εθνική Αγγλίας, οι τεχνικότατοι Yes κάτι κοντά στην Βραζιλία, οι ουτοπικοί θεοί Eloy κάτι κοντά στην Σοβιετική Ένωση και οι συγκινητικοί, σε σημεία τρομακτικά επιθετικοί και σε άλλα τρομερά μελαγχολικοί, τεχνιταράδες και συναισθηματικοί Outlaws κάτι κοντά στην Αργεντινή της εποχής. Δέχομαι συζητήσεις επί του θέματος, που άνοιξε κατά την συγγραφή του άρθρου… Ψάχνω ομάδα για τους Thin Lizzy… Μουσικά είμαι Thin Lizzy, ποδοσφαιρικά Αργεντινή. Και για τους Dire Straits -και πάντα στην υγιή λογική ότι μια εθνική δεν υποθάλπτει τον οποιονδήπτε εθνικισμό, αλλά προσφέρει στο άθλημα… (τι λέω ε? )

Κυρίως θέμα (μέτριο μετά την αριστουργηματική εισαγωγή-βασικό αλλά μόνιμο λάθος στην συγγραφή):

Ο πρώτος ημιτελικός του Euro ανάμεσα σε Τουρκία και Γερμανία, παρά τις διακυμάνσεις και την εξέλιξη του σκορ, ήταν μέτριος. Δεν είχε καθόλου ρυθμό, και με εξαίρεση το πρώτο 20λεπτο των Τούρκων, ούτε σπουδαίες φάσεις. Οι Γερμανοί αν και δέχτηκαν την ισοφάριση τέσσερα λεπτά πριν το τέλος, αποδείχτηκαν πιο σκληροί για να πεθάνουν από τους πολύ σκληρούς για να πεθάνουν Τούρκους. Οι οποίοι έπεσαν με το κεφάλι ψηλά. Ήταν αυτοί που προσπάθησαν να παίξουν ποδόσφαιρο, απέναντι σε μια Γερμανία που θαρρείς ότι αυτή αντιμετώπιζε την έλλειψη 9 παικτών! Αν έβλεπε κάποιος το ματς στα πρώτα λεπτά και γενικά στο πρώτο ημίχρονο, δεν θα μπορούσε να πιστέψει ότι η Τουρκία ήταν η ομάδα με τα άπειρα προβλήματα, αλλά η Γερμανία. Το πρώτο ημίχρονο θα έπρεπε να έχει λήξει 2 ή 3-0 υπέρ των Τούρκων. Αντιθέτως, με τους Γερμανούς εξαφανισμένους από το τερέν έληξε 1-1! Αυτή είναι κύριοι η Γερμανία και αυτή ήταν πάντα, σε όποιον αρέσει. That’s life που λένε και οι φίλοι μας οι βορειοαμερικάνοι… Δεν θα μου κάνει εντύπωση αν στον τελικό, η Ισπανία ή η Ρωσία ξεπατωθούν να χάνουν ευκαιρίες και το κυπελάκι πάει στο Βερολίνο…Επίσης δεν θα μου κάνει εντύπωση αν στα κιτάπια της ιστορίας το παιχνίδι θεωρηθεί ως καταπληκτικό: θα το δικαιολογεί η διακύμανση του σκορ, αλλά θα το ξεμπροστιάζει η ποιότητά του.

Το δεύτερο ημίχρονο ήταν ακόμα χειρότερο, και όταν η απίστευτα φιλότιμη Τουρκία κουράστηκε να προσπαθεί να παίζει, προδόθηκε από τον πάντα επίφοβο τερματοφυλακά της Ρουστού, που χάρισε στον Μίροσλαβ Κλόζε ένα από τα πιο εύκολα γκολ της καριέρας του…Οι Τούρκοι αποδείχτηκαν και πάλι εφτάψυχοι, ενώ εμείς εκείνη την ώρα τρέχαμε στα ραδιόφωνα και στο ίντερνετ μπας και δούμε εικόνα από κει…Τελικά το μόνο που καταφέραμε ήταν να πανηγυρίσουμε το γκολ της τουρκικής ισοφάρισης στο 86’ ενώ η μπάλα ήταν ακόμα στα πλάγια της περιοχής. Η περιγραφή προηγούταν της εικόνας… Σαν πρελούδιο της εποχής που ζούμε.

Είδατε όμως τι είναι αυτή η Γερμανία; Ενώ η ψυχολογία ήταν με τους Τούρκους κατάφεραν με την μοναδική σοβαρή κάθετη πάσα που έβγαλαν σε όλο το ματς, να κάνουν το 3-2 και να αφήσουν τους Τούρκους σκοτωμένους στο χορτάρι… Αν όμως οι φανέλες σήμερα ήταν διαφορετικές θα νόμιζες ότι οι Τούρκοι –βάσει απόδοσης- είναι Γερμανοί…Με την παράδοση, την ιστορία και την φανέλα.

Για τον θεό που πιστεύετε, με 6 κατεβασιές οι Γερμανοί είχαν βάλει 3 γκολ…Οι μόνες δύο σοβαρές ευκαιρίες τους ήταν δύο σουτ του Τόμας Χίτσλσπεργκερ από τα 30 μέτρα…

Για τον θεό που πιστεύετε, η Τουρκία για ένα τουλάχιστον ημίχρονο τους είχε χαζέψει…

Για τον θεό που πιστεύετε, δεν είναι –φυσικά- η πρώτη και δεν είναι –σίγουρα- η τελευταία φορά που οι Γερμανοί κερδίζουν ένα ματς που θα έπρεπε να έχουν χάσει. Το κάνουν με θαυμαστή συνέπεια από το 1954, γιατί όχι και τώρα.

Έτσι μπαίνουν στον τελικό αφήνοντας έξω τους φαντεζί αλλά τρομερά αδύνατους ψυχολογικά Πορτογάλους.

Τους αποφασισμένους, τεχνικούς, δυναμικούς, αλλά και επιπόλαιους Κροάτες.

Τους πορωμένους, τρομερά δυνατούς ψυχολογικά, τσαμπουκαλεμένους, αλλά και κουτσουρεμένους από τις απώλειες Τούρκους.

Παρένθεση (που βοηθά στην κατανόηση):

Καμία έκπληξη δεν πρέπει να μας προκαλεί ότι το ποδόσφαιρο του χάρακα αφήνει για άλλη μια μεγάλη διοργάνωση, πιο τεχνικούς αντιπάλους σκοτωμένους στο τερέν:

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954 κέρδισαν προς γενική κατάπληξη την Ουγγαρία, με διαιτητική εύνοια, αναβολικά πρωτόγνωρα για τον καιρό και αφήνοντας την διάσημη «Αράντσιπατ» να χάνει την μία ευκαιρία μετά την άλλη.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, χωρίς να πείθουν κανέναν, έφτασαν στον τελικό. Χωρίς να πείθουν κανέναν, παραλίγο να σηκώσουν το φουστάνι της Βασίλισσας και να της πάρουν…το Κύπελλο μέσα στο σπίτι της.

Αλλά στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 παίρνουν τον τίτλο από την Ολλανδία που είχε πείσει άπαντες ότι ήταν άπαιχτη. Μόνο οι Δυτικογερμανοί κατάφεραν να τους κερδίσουν. Και μόνο αυτοί θα το έκαναν.

Στο Πανευρωπαϊκό του 1976, όσοι είδαν τον ημιτελικό με την Γιουγκοσλαβία ορκίζονται ότι οι Γερμανοί έπρεπε να χάσουν 5-0… Έχαναν 2-0, το έκαναν 2-4, οι Γιουγκοσλάβοι ακόμα το θυμούνται.

Στα Παγκόσμια του 1982 και του 1986 πάνε στον τελικό, αφήνοντας πίσω ομαδάρες και ομαδάρες που σφάζονταν για μια θέση στον ήλιο. Πάντα με το ποδόσφαιρο της μηδαμινής φαντασίας, το ποδόσφαιρο της ευθείας γραμμής, το ποδόσφαιρο του χάρακα. Αλλά όντας η μοναδική ομάδα που μπορούσε σε τρία λεπτά να γυρίσει παιχνίδια που βρισκόταν πίσω με 2-3 γκολ!!! Τότε βέβαια είχαν και παιχταράδες. Αλλά πάντα το ίδιο σενάριο, πάντα με τους ίδιους πρωταγωνιστές! Για αυτό όσοι τους υποστηρίζουν τους λατρεύουν…όσοι δεν τους γουστάρουν τους σιχαίνονται. Έχουν γίνει οι απόλυτοι κακοί…

Στο Παγκόσμιο του 2002 νομίζω τα θυμάστε…Ομάδα για τα πανηγύρια αλλά πήγε τελικό με την Βραζιλία. Τον είχα δει με ένα τσούρμο Γερμανούς στην νότια Ρόδο: οι μισοί ήταν με την Βραζιλία! Ναι, με την Βραζιλία. «Δεν έχουμε ομάδα» μου έλεγε ο ένας. «These players are…shit» μου έλεγε ο άλλος. Σϊγουρα η χειρότερη ομάδα ever που πήγε σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Πήγε όμως.

Υπήρξαν και οι φορές που ήταν όντως απίστευτοι. Στα Πανευρωπαϊκά του 1972 και του 1980 λένε ότι δεν είχαν αντίπαλο. Στο Παγκόσμιο του ’90 θυμάμαι ότι ήταν καταπληκτικοί. Αλλά δεν έχτισαν εκεί τον μύθο τους. Τον έχτισαν σκοτώνοντας αντιπάλους που ερχόταν καταπάνω τους με την σιγουριά ότι θα τους κερδίσουν. Αν και σήμερα οι ίδιοι είχαν την σιγουριά ότι θα κερδίσουν την Τουρκία των 13 παικτών… Το έκαναν. Έστω και δύσκολα. Έστω και στο 89’. Το λεπτό τους!

Επίλογος (το ζουμί):

Πάρτε και 4^ο και 5^ο Κύπελλο Ευρώπης. Πάρτε 40 Κύπελλα Ευρώπης.

Οι κακοί πάντα θα κερδίζουν. Κάποιοι κακοί είναι μάγκες, δεν λέω. Οι καλοί πάντα θα μένουν καρφωμένοι στο τερέν! Ακούω southern rock…Οι Γερμανοί είναι πάντα ο υπάλληλος στην επιχείρηση που ρουφιανεύει, αυτός που έχει ως στόχο την καριέρα. Θα κάνει λεφτά, θα κάνει καριέρα, θα βρει μια όμορφη πλανεύτρα γυναίκα να του καίει το πορτοφόλι, θα πεθάνει και θα βάλει τα λεφτά στον κώ.. του. Οι άλλοι που πήραμε την ζωή στην απέξω, θα πεθαίνουμε καρφωμένοι στο τερέν! Αλλά με την θυμισιά κάποιων καλών φίλων, όπως η Τουρκία σήμερα…Και στο τέλος τέλος, οι καλοί φίλοι μετράνε…