Ετεροχρονισμένη δικαιοσύνη

Η πιο διαφημισμένη –με διαφορά- ομάδα του κόσμου Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, απέναντι στην νεόκοπη Τσέλσι του σούπερ διαφημισμένου μεγιστάνα Ρομάν Αμπράμοβιτς βρέθηκαν αντιμέτωπες στον τελικό της Μόσχας. Ήταν η πρώτη φορά στα όσα χρόνια παρακολουθώ τελικούς Champions League (από το ’89) που απαξίωσα τόσο πολύ έναν από αυτούς.

Τρίτη κατάκτηση Κυπέλλου Πρωταθλητριών σε τρεις εμφανίσεις για την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ…Παραμυθένιο το ρεκόρ του Ράιαν Γκιγκς, ο οποίος έσπασε τις στοιχειωμένες 758 εμφανίσεις του Μπόμπι Τσάρλτον, σε έναν τελικό Champions League, τον οποίο μάλιστα και κατέκτησε.

Βασική διαφορά της United, σε σχέση με τον τίτλο του ’99 είναι ότι φέτος είχε όντως την καλύτερη –σε διάρκεια- ομάδα σε όλη την διοργάνωση. Η ποιότητά της είναι εξαιρετική και ο τρόπος που έστελνε την μπάλα στο πλεχτό, πολλές φορές εντυπωσιακός. Απέναντι στην Chelsea, έπαιξε συντηρητικά, όπως έκανε και στους δύο ημιτελικούς με την Μπαρτσελόνα, εκεί όπου για πρώτη φορά φέτος παραλίγο να τα έβρισκε μπαστούνια.

Επιπλέον θα ήταν αδικία για το άθλημα να έπαιρνε η Τσέλσι το Κύπελλο. Με σύστημα όλοι πίσω από την μπάλα να ρίχνουμε φάπες και να πετάμε την μπάλα μπροστά στον Ντρογκμπά, πήγε πολύ μακριά και ακόμα και στον τελικό, ήταν τυχερή: στο γκολ της χρειάστηκε να γίνει διπλή κόντρα και να ξεγελαστεί και ο κίπερ της United με τρόπο σχεδόν συνωμοτικό. Η ποιότητα των παικτών της, που την έφερε ως εδώ μάλιστα λίγο έλειψε να σκοτώσει την United, όταν Ντρογκμπά και Λαμπάρντ σημάδεψαν τα δοκάρια… Ο Μακελελέ ήταν η φιγούρα του τελικού: οι παίκτες της Γιουνάιτεντ που τον χτύπαγαν, όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα στο λιοντάρι του Καμερούν, αλλά συνήθως τραυματίζονταν αυτοί! Άξιος! Όπως και ο Εσιέν, που από την θέση του δεξιού μπακ, όποτε έκανε κατεβασιά, έβγαζε η Τσέλσι ευκαιρία. Κι ας μην παίζει στην κανονική του θέση. Ο Γκανέζος είναι must του παγκοσμίου ποδοσφαίρου…

Επιπλέον λόγος που η Γιουνάιτεντ άξιζε το Κύπελλο είναι ότι έβγαλε έξω τις Λιόν, Ρόμα και Μπαρτσελόνα για να φτάσει εδώ…Η Τσέλσι αντίθετα τον Ολυμπιακό και την Φενέρ, και στα ημιτελικά την Λίβερπουλ.

Η παράταση ευτυχώς ήταν πολύ ανώτερη της κανονικής διάρκειας του αγώνα, και ευτυχώς, αφού το 90λεπτο φλέρταρε –χωρίς ευτυχώς να το φτάσει- σε ασχήμια το Μπάγερν-Βαλένθια του 2001…

Στα πέναλτι τραγική φιγούρα αποδείχτηκε ο κάπταιν των Λονδρέζων Τζον Τέρι. Εκπληκτικός σε όλη την διάρκεια του τελικού -με highlight την φάση που με κεφαλιά βγάζει σαν άλλος τερματοφύλακας την μπάλα πάνω από την γραμμή της ομάδας του- χάνει το κρίσιμο πέναλτι, το οποίο πήγε δοκάρι επειδή γλίστρησε ενώ το χτύπαγε. Τραγική ειρωνεία βέβαια που ενισχύεται και από το γεγονός ότι το πέναλτι ήταν εξαιρετικά εκτελεσμένο: ήταν από τα λίγα που ο Φαν Ντε Σάαρ έπεσε στην απέναντι πλευρά…

Ο Μπάλακ δικαιολόγησε την αλλαζονεία του, η οποία λέει ότι «Γερμανός δεν προπονείται στα πέναλτι-απλά τα βάζει». Μόνο και μόνο για αυτό πολύ ψηνόμουν να το χάσει. Αντ’ αυτού το έχασε ο -μια ζωή εξυπνάκιας- Ανελκά. Πήγε να το κάνει τεχνικό, το έστειλε πάνω στον Ολλανδό επιβήτορα Φαν Ντε Σάαρ (πρώτο Πρωταθλητριών το μακρινό ’95 με τον Άγιαξ) και ο σερ Άλεξ γύρισε στο Μάντσεστερ με το Κυπελλάκι για 2^η φορά. Με την ομάδα του στον τελικό απόλυτα ίση με τον αντίπαλο. Αλλά ετεροχρονισμένα δικαιωμένη για όλη της την σαιζόν.