Εκδίκηση με ηλίθιο τρόπο
Κάποτε στην Ελλάδα, ο Ολυμπιακός των αρχών της δεκαετίας του ’70 έχανε επί δυόμιση περίπου χρόνια μόνο από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα.
Ακριβώς η ίδια κατάσταση επικρατεί στην Ιταλία τον τελευταίο ενάμιση χρόνο: η Ίντερ χάνει μόνο από την Ρόμα. Πέρσι μάλιστα την ανάγκασε στην μοναδική της ήττα (1-0 τον Απρίλιο μέσα στο Μιλάνο μάλιστα) στο πιο εύκολο Καμπιονάτο όλων των εποχών, ενώ τον Μάιο της έριξε ένα ξεγυρισμένο 6-2 στον τελικό του Κόπα Ιτάλια.
Χτες η δεύτερη Ρόμα ανέβηκε στο Μιλάνο με σκοπό να παίξει το τελευταίο θεωρητικό της χαρτί για το Σκουντέτο, να κερδίσει την (αήττητη) Ίντερ μέσα στο Μιλάνο όπως πέρσι και να μειώσει στους 6 βαθμούς. Υποπτευόταν βέβαια ότι εκτός από την αήττητη Ίντερ έπρεπε να κερδίσει και τον διαιτητή, όπως συμβαίνει φέτος σε όλους τους αντιπάλους των «νερατζούρι». Ήταν καλύτερη, αφού γλίτωσε με δοκάρι ένα καταπληκτικό βολ-πλανέ του Κρέσπο, πήρε το κέντρο με αυτό το απίστευτα δυσκολόπαιχτο 4-2-3-1 του Σπαλέτι και κατάφερε, κυρίαρχη πια μετά το 20λεπτο, να προηγηθεί με τον καπιτάνο Τότι, σε μία προβολή που έγινε τόσο γρήγορα που ξεφτίλισε τον κίπερ της Ίντερ Χούλιο Σέζαρ. 0-1, τα φαντάσματα στο Σαν Σίρο επέστρεψαν, αφού ο μόνιμος κακός δαίμονας της Ίντερ ξαναχτύπαγε…
Στο δεύτερο ημίχρονο ο Μαντσίνι (κάθε φορά που βλέπω την Ίντερ θυμάμαι ότι ήταν καλύτερος παίκτης από ότι προπονητής) πέρασε τον Σουαζό στην θέση του Στάνκοβιτς για να γίνει η γηπεδούχος πιο επιθετική. Η Ρόμα όμως ήταν πολύ προσεκτική, δεν άφηνε την Ίντερ να πάρει ανάσα στο κέντρο, και ήταν αυτή που έχασε τις ευκαιρίες να τελειώσει το ματς. Η πρώτη ήττα της Ίντερ για φέτος φαινόταν πολύ κοντά, αλλά ο ρέφερι είχε διαφορετική άποψη. Απέβαλε τον Μεξές, ανακαλύπτοντας δικούς του κανονισμούς και η Ίντερ κατάφερε να ισοφαρίσει με τον Ζανέτι δύο λεπτά πριν το τέλος…
Η Ιταλία σήμερα βράζει για άλλη μια φορά: μετά το σκάνδαλο Calciopolis, οι διαιτητές δείχνουν εύνοια στην Ίντερ, αντίστοιχη με αυτή που έδειχναν τόσες δεκαετίες στην Γιουβέντους. Το Καμπιονάτο παραμένει το πιο βρώμικο πρωτάθλημα στον κόσμο, οι εφημερίδες δημοσιεύουν βαθμολογίες χωρίς τα διαιτητικά λάθη, λέγοντας πως η Ίντερ έχει πάρει 16 (και από χτες 17) ολόκληρους πόντους από τους διαιτητές.
Ο τύπος, επενδύοντας στο γεγονός ότι η Γιουβέντους είναι η πιο δημοφιλής ομάδα στην Ιταλία, αλλά και το ότι το νέο διαιτητικό καθεστώς την πατάει όπου την βρει κράζει για την Ίντερ και την διοίκησή της.
Πιθανότατα όλοι να ζητούν επιστροφή στο παλαιό καθεστώς. Όπως και να χει το ιταλικό πρωτάθλημα θα είναι πάντα ένα πρωτάθλημα περισσότερο γνωριμιών και δημοσίων σχέσεων, παρά της δυναμικότητας των ομάδων. Αυτό συνέβαινε από πολύ παλιά γιατί να αλλάξει τώρα..?
Το μόνο πρωτάθλημα στην Ιταλία άλλωστε που έγινε όχι με ορισμό διαιτητών αλλά με κλήρωση, το πήρε (για πρώτη και τελευταία φορά) η Βερόνα το 1985.
Οι μεγάλοι ανασκουμπώθηκαν, μετά την Νάπολι του Μαραντόνα το ‘87 και το ‘90 και την Σαμπντόρια (του Μαντσίνι καλή ώρα) το 1991, μόνο η Λάτσιο και η Ρόμα το 2000 και το 2001 (χωρίς να τους λείπουν τα χρήματα και τα κονέ) κατάφεραν να σπάσουν το δίδυμο Γιούβε-Μίλαν και προσφάτως την Ίντερ.
Την Ίντερ την έσφαζαν πάντα οι διαιτητές την κρίσιμη στιγμή μέχρι και το Calciopolis και τώρα παίρνει την εκδίκησή της, όχι με έξυπνο τρόπο είν’ η αλήθεια, αφού έχει καταφέρει να εξοργίσει τους πάντες. Οι διαιτητές δεν την αφήνουν να χάσει, δεν ξέρω αν τα παιδιά του Μοράτι στήνουν ακόμα και τα φιλικά παιχνίδια, όπως έκανε η Γιουβέντους στο αποκωρύφωμα της δόξας της.
Έξω από όλη αυτή την διαδικασία, φαίνεται παραδόξως να στέκεται η Μίλαν η οποία δεν θεωρήθηκε ποτέ ευνοημένη, στην λογική ότι κανείς δεν μίλησε ποτέ για πρωτάθλημα με αβάντα της διαιτησίας, παρά το γεγονός ότι ο πρόεδρός της ήταν μέχρι και πρωθυπουργός.
Βασικός λόγος για αυτό βέβαια, δεν είναι ότι η Μίλαν είναι καμιά καθαρή ομάδα-απλά ασχολείται πάντα περισσότερο με την Ευρώπη, παρά το Καμπιονάτο…Σε αντίθεση με την Γιουβέντους που προτιμά να είναι η πρώτη στην χώρα, αλλά και την Ίντερ που από το 1970, είχε πάρει μέχρι το Calciopolis, 3 μόλις πρωταθλήματα σε 36 χρόνια!
Τα κολλητηλήκια της Μίλαν πάντως με την Γιουβέντους του Λουτσιάνο Μότζι, κανείς δεν τα αμφισβήτησε.
