Τότεναμ-Η ομάδα των Κυπέλλων

Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν τελικά ποτέ. Η Τότεναμ ήταν, είναι και θα είναι ομάδα Κυπέλλων και όχι πρωταθλήματος. To Dare Is To Do είναι το μοττό της ομάδας, που μάλλον πρέπει να το κάνουν To Dare Is To Cup…

Τα πετεινάρια της Τότεναμ πήραν εχθές το Λιγκ Καπ νικώντας 2-1 στην παράταση την Τσέλσι. Η Τότεναμ ήταν καλύτερη σε όλη την διάρκεια του αγώνα, με το γκολ της Τσέλσι να έρχεται στην μοναδική σοβαρή της φάση – μια πανέξυπνη εκτέλεση φάουλ του Ντρογκμπά. Παρόλα αυτά η Τότεναμ μάτωσε στο δεύτερο ημίχρονο, ισοφάρισε με πέναλτι του Βούλγαρου πορτοφολά Μπερμπάτοφ –από τις πλέον ψύχραιμες εκτελέσεις των τελευταίων χρόνων και πήρε και το ματς με κεφαλιά του σέντερ μπακ Τζόναθαν Γουντγκέιτ στο ξεκίνημα της παράτασης.
Ήταν μια δικαιότατη επικράτηση, ο πρώτος τίτλος των «Σπιρουνιών» από το ’99 (πάλι Λιγκ Καπ), και πιθανότατα και η επιβεβαίωση ότι ο Χουάντε Ράμος είναι όντως ο «προπονητής των Κυπέλλων».

Αυτό που έχει πολύ ενδιαφέρον είναι ότι η Τότεναμ, παραδοσιακά μέσα στις μεγάλες ομάδες της Βρετανίας συνεχίζει την παράδοση που επί μισό αιώνα έχει χτίσει: είναι ομάδα κυπέλλων, ευρωπαϊκών ή εγχώριων, αλλά ποτέ πρωταθλήματος. Το πρωτάθλημα το πήρε το 1951 και το 1961 βεβαίως, στο ιστορικό πρώτο νταμπλ του βρετανικού ποδοσφαίρου στον 20^ο αιώνα. Από εκεί και μετά έχει πάρει σχεδόν ότι κύπελλο κυκλοφορεί, ποτέ ξανά όμως το πρωτάθλημα. Δεύτερη τερμάτισε μόνο το ’63…

Το 1962 πήρε το Κύπελλο το οποίο της επέτρεψε να συμμετάσχει στο Κύπελλο Κυπελλούχων του 1963 και το οποίο κατακτά, διαλύοντας στο Άμστερνταμ την Ατλέτικο Μαδρίτης με 5-1! Με μάνατζερ όλα αυτά τα χρόνια την μεγαλύτερη σημαία στην ιστορία του συλλόγου, τον μέγα Μπιλ Νίκολσον, παίκτη της από το 1936 και μάνατζέρ της από το 1958 (μέχρι και τον Σεπτέμβρη του ‘74!) η Τότεναμ όλα αυτά τα χρόνια έχει ένα σωρό παιχταράδες: τον θρυλικό αρχηγό Danny Blanchflower, τον στράικερ πολυβόλο Jimmy Greaves, αλλά και τους John White, Dave Mackay και Cliff Jones…Παίκτες που “να μην είναι πολύ καλοί ή έξυπνοι σε άλλα πράγματα, γεγονός που σημαίνει ότι επικεντρώνονται στο ποδόσφαιρο” όπως έλεγε ο Νίκολσον.

Παραμένοντας ομάδα πρώτης γραμμής (Alan Gilzean, Mike England, Alan Mullery, Terry Venables, Joe Kinnear, Cyril Knowles, κλπ.) παίρνει πάλι το Κύπελλο του 1967, τα Λιγκ Καπ του ’71 και του ‘73, ενδιάμεσα το Κύπελλο Ουέφα του ‘72 (1-1 εντός και 2-1 μέσα στο Μπέρμιγχαμ την Γουλβς στον διπλό τελικό) , στο οποίο είναι άλλη μία φορά φιναλίστ το ’74…Απίστευτες πορείες δηλαδή, αλλά το πρωτάθλημα δεν το διεκδίκησε ποτέ.

Ούτε και στην δεύτερη μεγάλη χρυσή της περίοδο, των Αργεντίνων Οσβάλντο Αρντίλες και Ρικάρντο Βίγια που τρέλαναν τον κόσμο (ειδικά ο πρώτος) φέρνοντας την επανάσταση στην ιστορία του συλλόγου αλλά και ολόκληρου του βρετανικού ποδοσφαίρου, του σπουδαίου Γκλεν Χοντλ, και των Στιβ Άρτσιμπαλντ και Γκαρθ Μπρουκς αλλά και του κίπερ Ρέι Κλέμενς. Πήρε τα Κύπελλα του 1981 και του 1982 και το Ουέφα του ’84…Χαμός. Ομάδα Κυπέλλων με τα όλα της. Ακόμα και τότε όμως, στο πρωτάθλημα δεν ανέβαινε πάνω από την τέταρτη θέση, ενώ ακόμα και τα άσχημα πλασαρίσματα δεν της έλειπαν (μόλις 10^η τα 1981 και 1984). Στο βόρειο Λονδίνο ακόμα και τρίτοι όταν έβγαιναν, ούτε κατά διάνοια δεν ενοχλούσαν τις πρωταθλήτριες Έβερτον (’85 και ’87) και Λίβερπουλ (’90). Τα «σπιρούνια» ήταν πάντα φτιαγμένα για Κύπελλα.
Άλλο ένα Κύπελλο το ’91, και δύο Λιγκ Κάπ, το 1999 και το χτεσινό, την έχουν κάνει την μοναδική ομάδα στην Βρετανία μαζί με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που έχει πάρει έναν τουλάχιστον τίτλο, σε κάθε μία από τις τελευταίες 6 δεκαετίες!

Τα τελευταία χρόνια με τον προκάτοχο του Χουάντε Ράμος, Μάρτιν Γιολ να κάνει καλή δουλειά, η πιο φιλοεβραϊκή ομάδα του κόσμου (ίσως και περισσότερο και από τον Άγιαξ), αν και πάντα πάμπλουτη, τα έχει βρει μπαστούνια με τους Fabulous-4, τους 4 γίγαντες της Αγγλίας (Λίβερπουλ, Μάντσεστερ Γ., αλλά και οι αιώνιοι εχθροί της Άρσεναλ και Τσέλσι) και στην προσπάθειά της να σπάσει την τετράδα έχει φτιάξει μια σπουδαία ομάδα…
Που με τον «προπονητή των Κυπέλλων» Χουάντε Ράμος ίσως το Μάη την δούμε στον τελικό του Ουέφα…Γιατί στο πρωτάθλημα καληνύχτα για άλλη μια φορά…